Սեպտեմբերի 21-ին՝ Անկախության օրը, դպրոցի երկրապահ կամավորական միության անդամ աշակերտները դպրոցի զինղեկ Եփրեմ Մազմանյանի ուղեկցությամբ այցելեցին Եռաբլուր՝ հարգանքի տուրք մատուցելու անկախության համար զոհված ազատամարտիկների հիշատակին: Աշակերտները մոմեր վառեցին և ծաղկեփնջեր դրեցին ազատամարտիկների գերեզմանաքարերին ՝ արտահայտելով իրենց խոր երախտագիտությունը:
Սեպտեմբերի 4-ին Հայաստանի Հանրապետությունում նշվում է Արտակարգ իրավիճակների նախարարության աշխատակցի օրը: Խորեն և Շուշանիկ Ավետիսյանների անվան դպրոցի «Նախնական զինվորական պատրաստվածություն» առարկայի ուսուցիչ Եփրեմ Մազմանյանի նախաձեռնութամբ կազմակերպվել էր միջոցառում՝ «Վարվելակերպի կանոնները երկրաշարժի ժամանակ» թեմայով: Այն ուսուցողական էր, նրա նպատակն էր աշակերտներին իրազեկել երկրաշարժերի մշտական վտանգի, բնական աղետների ժամանակ անհրաժեշտ գործողությունների և մարդկանց վարքի մասին:
Միջոցառմանը ներկա էին մանկապարտեզի, տարրական, միջին և ավագ դպրոցի բոլոր սաներն ու ուսուցիչները:
Ուսուցողական նմանատիպ միջոցառումները կարևոր են ու անհրաժեշտ. բնական աղետների ժամանակ հաճախ մարդկանց գործողություններից ու վարքից են կախված նրանց կյանքն ու առողջությունը:
Ամփոփիչ խոսքով հանդես եկավ ՄԱԿ-ի մանկական հիմնադրամի աղետների ռիսկի նվազեցման ծրագրի ղեկավար, ՀԽ անդամ` Տիգրան Թովմասյանը:
Այսօր սեպտեմբերի 1-ն է, աշնան առաջին օրը, որը վաղուց ի վեր նշվում է որպես գիտելիքի օր: Ավետիսյան դպրոց և համայնքային կենտրոնում 2015-2016 ուստարվա սեպտեմբերմեկյան միջոցառումը սկսվում էր դեռևս բակից: Այնտեղ հնչում էին մանկական ուրախ երգեր, և տիրում էր բարձր տրամադրություն:
Ողջույնի խոսքով հանդես եկավ կրթահամալիրի կորդինացիոն խորհրդի նախագահ պ-ն Հարութ Ներսիսյանը: Նա շնորհավորեց նոր ուսումնական տարվա առթիվ և շնորհակալություն հայտնեց ծնողական համայնքին դպրոցին աջակցելու համար: Պ-ն Ներսիսյանը մեկ անգամ ևս շնորհակալություն հայտնեց Ավետիսյան բարերար ընտանիքին հանրությանը նման դպրոց նվիրելու համար:
Տնօրեն Մ. Գեղամյանը շնորհավորեց աշակերտներին և ուսուցիչներին նոր ուսումնական տարվա կապակցությամբ: Նա ընթերցեց ՀՀԿԳՆ Ա. Աշոտյանի՝ գիտելիքի և դպրության օրվան նվիրված ուղերձը: Դպրոցական զանգի ղողանջի ներքո 9-11-րդ դասարանների աշակերտները դպրոց ուղեկցեցին 60 առաջին դասարանցիների, որոնք սրտի թրթիռով էին սպասում այդ օրվան: Միջոցառումը շարունակվեց նաև դպրոցի շքեղ դահլիճում, որտեղ ողջույնի խոսքով ելույթ ունեցան 1-11-րդ դասարանների աշակերտներ:
Հոկտեմբերի 20-22-ին «Հայ կրթություն» կրթական հիմնադրամի Խորեն և Շուշանիկ Ավետիսյանների անվան դպրոցում տեղի ունեցավ եռօրյա սեմինար ներառական կրթության վերաբերյալ: Այն վարում էր ԿԱԻ փոփտնօրեն Անահիտ Բախշյանը: Դասախոսության նպատակներից էր հիմնավորել ներառական կրթություն իրականացնելու անհրաժեշտությունը հանրակրթական դպրոցում: Ա. Բախշյանը նշեց, որ 2001 թ. ԿԳՆ-ն «Հույսի կամուրջ» կազմակերպության հետ սկսեց Հայաստանում իրականացնել ներառական կրթության ծրագիրը:
Սեմինարավարը շեշտեց, որ ներառական կրթության շնորհիվ երեխաներն ավելի լավ արդյունքի են հասնում, սովորում են միասին և միմյանցից, վերջ է տրվում խտրականությանը, այն նպաստում է բարեկամության, հարգանքի, փոխըմբռնման հաստատմանը: Նա նշեց, որ ակադեմիական և սոցիալական առումներով երեխաներն ավելի լավ արդյունքի են հասնում ներառական կրթություն ստանալու դեպքում:
Ա. Բախշյանը հավելեց նաև, որ որակյալ ներառական կրթություն հնարավոր է իրականացնել, եթե գործում է բազմամասնագիտական թիմ, և ուսուցիչները այդ գաղափարախոսության կրողներն են: Նա փաստեց, որ Խորեն և Շուշանիկ Ավետիսյանների անվան դպրոցում կան անհրաժեշտ բոլոր պայմանները ներառական կրթություն իրականացնելու համար, և հույս հայտնեց, որ հաջորդ ուստարում դպրոցը հաջողությամբ կիրականացնի որակյալ կրթություն բոլորի համար:
Մռայլ երկինքն այդ առավոտ ցրել էր իր թուխպերը և ամենախոր անհունից ժպտում էր Հայաստան աշխարհին: Ասես պատվերով առաքված աշնանային այդ արևոտ օրվան սպասում էին Երևանի Հարավ-Արևմտյան թաղամասի մի գողտրիկ անկյունում. «Հայ կրթություն» կրթական հիմնադրամի Խորեն և Շուշանիկ Ավետիսյանների անվան դպրոցն ու համայնքային կենտրոնը «Էյ Թի Փի» բարեգործական հիմնադրամի հետ դպրոցի կանաչապատ տարածքում անցկացրին համատեղ ծառատունկ: Մինչև օրվա վերջ տնկարկվեց 500 ծառ և թուփ՝ գիհի, դրախտանոճի (տուա), թխկի և այլն: Դպրոցի 4-10-րդ դասարանների պատանի երկրագործները սիրով էին հող մտցնում, ամրացնում ու ջրում յուրաքանչյուր մատղաշ տնկի:
Երեկոյանում էր, բայց «Հայ կրթության» սաները դեռ շրջում էին դպրոցամերձ ընդարձակ տարածքում, ստուգում, իրենց իսկ կատարած աշխատանքը: Նրանցից յուրաքանչյուրը նաև ընտրում էր «իր» ծառը, որն այսուհետ խնամելու էր և պահպանելու և, ի՞նչ իմանաս, որին գուցե նաև պահ էր տալու իր պատանեկան հոգու թաքուն իղձերն ու երազանքերը և որին գուցեև այցի էր գալու տարիներ անց… իր դպրոցական բալիկի ձեռքը բռնած:
